Categorie:Blog Dolf

Afbouwen medicijnen.

Geplaatst op door Dolf van den BergCategorieën:Blog Dolf
Beenmerg werkt goed!

Maandag weer een controle gehad bij de hematoloog. Vooraf nog 2 maal via de mail contact gehad met de hematoloog, en de medicatie bijgesteld.

Het goede nieuws : bloedwaarden gaan nog steeds de goede kant op (Hb. 8,1)
Het slechte nieuws : ik voel me nog steeds belabberd en energieloos..

Het vorige week ophogen van de prednison van 5 naar 10 mg maakte geen verschil. Mijn voorstel was nu om het op te hogen naar 25 mg, maar daar ging de arts niet in mee. “Als jij geen verschil merkt met een verhoging van 5 naar 10 mg, dan gaan we weer afbouwen want dan maakt je lichaam voldoende van dit bijnierschorshormoon aan”. “Wissel maar 5 en 10 mg per dag af”,
Hij denkt dat de Neoral, anti-afstotingsmiddel, de boosdoener is. Die gaan we ook afbouwen. Ik zit op 2x2ml. per dag en we gaan naar 2×1,5ml per dag.

Werking Neoral.
Wat doet dat middel nou precies waar ik zo’n last van heb? En dat van 2x2ml per dag!
Gelijk nadat ik de nieuwe stamcellen heb gekregen, zijn we begonnen met Neoral (=cyclosporine). Hoe raar het ook klinkt, dit middel remt de werking van de nieuwe donorstamcellen. Heel erg raar natuurlijk, want je wilt niets liever dan een mega-productie aan bloedcellen uit mijn nieuwe beenmerg. Toch ligt de verklaring voor de hand. Ik heb donor-beenmerg van een vreemde donor. De uit dit beenmerg nieuw geproduceerde bloedcellen zitten als het ware in een “vreemd lichaam”. De witte cellen (die voor bescherming tegen indringers zorgen), “denken” dat ze dat lichaam aan moeten vallen, omdat ze het zien als vreemd. Neoral remt het aanmaken van de nieuwe bloedcellen waardoor er gewenning kan ontstaan tussen lichaam en nieuwe bloedcellen. Zonder rem op de stamcellen zouden er veel te veel witte cellen gemaakt worden waardoor mijn lichaam aan wordt gevallen met afstoting als gevolg. Zo’n 6 weken geleden hebben we dit medicijn al eens afgebouwd naar nul, maar toen kreeg ik (en heb ik nog steeds) last van de afstoting van mijn huid (jeuk, uitslag en extra pigmentvorming).

We gaan nu weer verder afbouwen, en de boodschap die we hebben meegekregen is dan ook : let heel goed op verergering van de afstotingsverschijnselen zoals aan huid, darmen en longen. #Spannend#
Vertrouwen weg.
De afgelopen 3 jaar is het 3 keer voorgekomen dat ik met spoed ben opgenomen en binnen 24 uur bijna dood ging. Het vertrouwen in mijn lichaam is dan ook een beetje veel weg. Zeker nu ik me beroerd voel, terwijl er niet echt een aanleiding voor is. De arts begrijpt onze zorgen, maar geeft aan dat het beenmerg het prima doet, en dat dit een moeilijke fase is. 

Bezoek IC.
In het kader van de nazorg op de Intensive Care hebben we daar een gesprek gehad. Er schijnen behoorlijk wat patiënten (psychische) problemen te hebben als ze langer dan een week op de IC hebben gelegen. Gelukkig nergens last van. Was erg leuk om de mensen die zo hard voor mijn leven hebben gevochten weer te zien en te spreken. Andersom is het voor hen natuurlijk net zo bijzonder (ze herkenden mij nauwelijks, maar Marjolein natuurlijk wel). Er zijn voldoende patiënten die niet op deze manier de IC verlaten….


Bedankt UMC Utrecht!


Lange tijd heb ik er niets over geschreven, maar hierbij wil ik nogmaals alle personeelsleden van het UMCU bedanken voor de wijze waarop zij hun werk doen. Dankzij jullie betrokkenheid, deskundigheid en ervaring ben ik zover gekomen! 





Het voelt zo goed om te weten dat jullie er zijn als het nodig is!

Het gaat slechter. Toch wat te vieren!

Geplaatst op door Dolf van den BergCategorieën:Blog Dolf
Het gaat slechter.

Zoals vorige week al geschreven gaat het achteruit. Inmiddels is het zo ver achteruit gegaan dat ik ca 20 uur per dag op bed lig, zo vermoeid ben ik.Totaal geen energie meer. Wat een verschil met 4 weken geleden. Absoluut een tegenvaller. We dachten dat het alleen maar 

beter zou gaan, maar zo’n achteruitgang hadden we niet 
kunnen bedenken. Vorige week donderdag een mailtje naar de hematoloog gestuurd om advies. Hij geeft het afbouwen van de prednison als mogelijke oorzaak. Even aanzien of het beter gaat. Gisteren, na weer een dag op bed, nog een mailtje gestuurd. Ik zat op 5mg prednison. Op zijn advies (binnen een uur op zondagavond(!), wat een betrokken arts!) gaan we dit verhogen naar 10mg, en daar ben ik vandaag mee begonnen. 
Deze week gaan we nog naar het ziekenhuis om te praten over het verblijf op de IC. We zullen tegelijk bloed laten prikken zodat de hematoloog ook nog de bloedwaarden erbij kan pakken om te achterhalen wat er aan de hand is. Ik wil en kan gewoon niet nog een week wachten. Mijn eetlust is ook helemaal weg. Gelukkig was ik sinds thuiskomst 12 kg aangekomen, waarvan ik er nu weer 2 kwijt ben.

Een mijlpaal!
Helemaal in mijn vorige blog vergeten te schrijven. Ik heb een mijlpaal bereikt! Op 15 mei nieuwe stamcellen (en dus een kans op een nieuw leven) gekregen. Op 15 november heb ik het eerste half jaar gevierd! Het was een heel heftig half jaar. Paar keer bijna dood geweest, weer leren lopen, en nu weer een verslechtering. Denken regelmatig aan de woorden van de hematoloog “we zijn er nog niet”. 

Hieronder 3 foto’s. Eén genomen op 15 mei waarop ik het zakje stamcellen in mijn handen heb, eentje genomen op de IC nadat ik 4 weken kritiek heb gelegen en de laatste van eind oktober toen ik weer kon lopen. Achteraf gezien voelde ik me toen op zijn best. Maar we houden vol en kijken vol verwachting naar de toekomst.

Ups en downs

Geplaatst op door Dolf van den BergCategorieën:Blog Dolf

Vandaag weer een controle gehad bij de hematoloog. De Graft (afstotingsverschijnsel) aan mijn huid is jammer genoeg niet minder geworden, maar gelukkig geen last van mijn darmen. Wel is mijn huid door de Graft donkerder gekleurd en is nu ook mijn mond (slijmvlies) gedeeltelijk aangetast. 

Ik heb “een gezonde kleur” gekregen door de afstotingsverschijnselen. Net alsof ik 2 weken naar een zonnige bestemming ben geweest. Heb er ook veel opmerkingen over gekregen. Zoals de hematoloog zei “beter dat ze zeggen wat zie je er goed uit, dan dat ze zeggen wat zie jij er beroerd uit”. Waarschijnlijk blijft deze verkleuring zo. Ontstekingsreactie en pigmentvorming. De uitslag zit er nog steeds en gaat ondanks de medicijnen (prednison en Neoral/cyclosporine) nog niet weg. Nu is daar uitslag in mijn mond bij gekomen. Ik hoop echt dat dit niet erger wordt. 

De prednison zijn we aan het afbouwen. Absoluut noodzakelijk in verband met de bijwerkingen, maar goh wat is dat jammer. Nu pas realiseer ik me dat ik 2,5 week lang veel meer energie heb gehad. Absoluut door de prednison. Een week 70 mg per dag, toen een week 40 mg en nu afbouwen met 5 mg per 3 dagen. Ik zit nu op 20 mg en dat verschil voel ik heel goed. Langzaam aan neemt de energie af. Ik slaap weer meer overdag, beweeg moeilijker (lopen/opstaan/traplopen) en voel me minder fit. Het is niet anders. Ik zal er aan moeten wennen dat dit toch wel de toekomst zal zijn. Maar, ik ben er nog en we genieten van iedere dag. 

In dit blog ook nog heel goed nieuws, hoor! Mijn bloedwaarden stijgen door! Het beenmerg is echt aangeslagen en er worden veel bloedcellen geproduceerd. Dat gaat echt goed. De hematoloog is daarover heel tevreden. 
Hb vandaag      8,4, (rode cellen normaal 8,5-11,5)
Trombocyten    128 (plaatjes normaal 150-450)
Leukocyten       5,4 (witte cellen normaal 4-10)

De hematoloog zei het bij het verlaten van de spreekkamer nog “we zijn er nog niet”. Ook al stijgen mijn bloedwaarden nu snel en is dat natuurlijk het nieuws dat je wilt horen, we maken ons met elkaar wel zorgen over de vermoeidheid en de Graft, zeker nu ook mijn mond problemen gaat geven en de uitslag op mijn huid niet verdwijnt.

Extra controle

Geplaatst op door Dolf van den BergCategorieën:Blog Dolf

Vorige week kwamen we met een rot gevoel en geschrokken thuis. Bijna een half jaar onderweg na de stamceltransplantatie, geen enkel verschijnsel van afstoting en dan ineens Graft versus Host aan mijn huid. En gelijk graad 3 (max is 4). Op de terugweg van het ziekenhuis langs de apotheek voor de prednison zodat ik er gelijk mee kan beginnen. We zijn zo bang dat het overslaat naar darmen/lever of longen. Hele week aan het anti-afstoringsmedicijn Neoral (2x300ml per dag) en 70mg prednison per dag. Dat is niet alleen nuttig om de afstoting te voorkomen, het geeft me ook meer energie. Ik loop meer en verder door het huis, over de parkeerplaats en gelukkig merk ik dat mijn spieren weer een beetje terug komen. Voordeel bij een nadeel, zeg maar.

Gisteren extra controle bij de hematoloog. Natuurlijk spannend. Het lijkt erop dat de uitslag aanzienlijk minder is geworden. Maar wat zal mijn Hb.doen? Die Neoral werkt ook een beetje als een rem op de productie van bloedcellen. Een verlaging van de 6.2 naar ergens in de 5 ligt voor de hand.
In het ziekenhuis word ik nog door Marjolein (en dit keer ook door mijn dochter Karin) rondgereden in de rolstoel. Die grote afstanden naar lab. en hematologie kan ik zeker nog niet lopen. Wel laten we voor het eerst (!) de rolstoel in de wachtkamer staan en wandel ik trots de spreekkamer in. Wat moet dat ook voor de hematoloog, die zo gevochten heeft om mijn leven te redden, een fantastisch gezicht zijn.

Hij bekijkt de uitslag (voornamelijk nog op mijn rug) en doet redelijk laconiek. Prima, ziet er goed uit en het lijkt onder controle. Dit komt vaker voor bij het afbouwen van de medicatie. Pffff. Dat is goed nieuws. En de waarde van het Hb (rode cellen) dan? 6.5. Wow zo hoog is hij in 3 jaar misschien 1 maal geweest. 
Trombocyten (bloedplaatjes)   174. Moet tussen 150-450 zijn. (op de IC heb ik 5 gehad)
Leucocyten (wit = weerstand)  4,5.  Moet tussen 4 en 10 zijn.

En nog meer goed nieuws. Nierfunctie is prima, leverfunctie is iets verbeterd.
Het beenmerg maakt altijd als eerste hele jonge cellen aan. Die heten reticulocyten. Het zijn cellen die zich later omvormen naar rode bloedlichaampjes. Het aantal van deze jonge cellen bepaalt de toekomstige hoeveelheid rode bloedcellen. Dit aantal wordt al maanden in de gaten gehouden en is de afgelopen week enorm gestegen naar 248. Mede hierdoor verwacht de hematoloog dat ik (voorlopig) geen bloedtransfusies meer nodig heb en dat ook mijn Hb. nog verder zal stijgen.
We besluiten om eerst de prednison af te bouwen. Deze week over op een dagelijkse hoeveelheid van 40mg. Pas als de prednison is gestopt, gaan we weer proberen de Neoral af te bouwen en dan maar hopen dat de afstoting weg blijft.
Tenslotte geeft de hematoloog wel aan dat de stijging van de waarden deels is ontstaan door het gebruik van de medicijnen, met name de prednison/ De trend is wel dat het heel duidelijk de goede kant op gaat. 

Griepprik.
Omdat ik in de doelgroep (kwetsbare mensen) val, heb ik een oproep gekregen voor de griepprik. Al 3 jaar raadt de hematoloog mij (en de rest van ons gezin) aan om deze te halen. Nu geeft hij wel aan dat door het gebruik van alle medicijnen er enige twijfel is over de werking van het vaccin bij mij. Desondanks benadrukt hij het belang van de inenting. Wederom wordt ook inenting van de huisgenoten aangeraden. We hadden al besloten de prik te laten zetten. Morgen gaat het gebeuren. 


Het zit tegen en het zit mee.

Geplaatst op door Dolf van den BergCategorieën:Blog Dolf

Na een paar weken van blog-stilte hier weer een berichtje.

Rare naam heeft dit blog he? Zal uitleggen waarom.

(Het is een best technisch verhaaltje. Dit blog wordt veel gelezen (inmiddels 98.000 maal geraadpleegd). Daar zitten ook lotgenoten bij die graag willen weten hoe dat gaat met medicijnen en de reactie van het lichaam daarop.Verder is het een logboek geworden voor onszelf zodat we nog eens terug kunnen lezen wat ons allemaal is overkomen.)

Direct na de stamceltransplantatie ben ik begonnen met het slikken van veel zware medicijnen. Een daarvan zorgt er voor dat de nieuwe stamcellen niet te enthousiast heel veel bloed gaan produceren (Neoral/ciclosporine). Dit klinkt natuurlijk raar want je wilt zo snel mogelijk naar waarden zoals die bij gezonde mensen horen (als dat kan).Toch moet dit proces geleidelijk gaan. Als de stamcellen heel erg veel bloedcellen in een keer gaan maken dan heeft mijn lichaam niet de tijd om aan de nieuwe stamcellen te wennen en loop je het risico dat de cellen mijn lichaam aan gaan vallen. 

Dit is een bekend verschijnsel en heet Graft versus Host disease (GvHd). 
Ik schijf het bovenstaande niet zomaar. Anderhalve week geleden hebben we de Neoral gestopt. Dezelfde week begon ik me beroerd te voelen. Tussentijds bloed laten prikken, maar het Hb. was voor mijn doen nog prima, 5.6. Geen reden voor een bloedtransfusie dus (krijg je bij een Hb. onder de 5) en terug naar huis zonder duidelijke oorzaak waarom ik me beroerd voel.
Afgelopen maandag terug voor een controle. Als eerste benieuwd naar het Hb. In een paar dagen (van donderdag tot maandag) gestegen van 5.6 naar 6.2.Hahaha, door het stoppen met de Neoral zijn de stamcellen los gegaan. Hb. in paar dagen met 0,6 punt gestegen. Maar ik heb sinds het vorige weekeinde ook last van rode uitslag en jeuk van mijn huid en lichte verhoging. En ja hoor. Graft versus Host disease. De grote hoeveelheid geproduceerde cellen ziet mijn lichaam ineens als vijand en gaat mijn lichaam aanvallen. Graad 3 (4 is max). Meer dan 50% van het lichaam is dan aangetast. Hier moet snel op worden gereageerd want anders bestaat er een behoorlijk risico op aantasting van darmen, longen en lever. De arts pakt de telefoon en maakt een afspraak bij de dermatoloog (huidarts) om zeker te weten dat het Graft is. Binnen 2 uur wordt er een biopt uit mijn rug genomen.
Tevens direct beginnen met dagelijks 70 mg. prednison en een antischimmel middel (door de hoge dosis prednison is er een grotere kans op schimmelinfectie) en weer met een forse hoeveelheid Neoral aan de gang (2x300mg) per dag.
Tegenvaller dat ik hier last van heb gekregen, maar aan de andere kant is het (nog) geen grote ramp. De extra cellen ruimen de paar mogelijk aanwezige foute/leukemie cellen op, en we zijn er snel bij. 
Bijwerking van de prednison is dat ik veel meer energie heb (en nee, ik heb nog geen dik hoofd). Fijn om na maanden van slapte wat extra energie te hebben, vooral omdat het ten goede komt aan de spieren in mijn benen. Oefenen gaat gemakkelijker als je weer een beetje door de kamer kunt lopen. Maandag weer terug voor controle. De huiduitslag is minder, heb geen last van mijn darmen, longen en lever. 

 Doordat ik meer kracht krijg heb ik eindelijk het hele blog van de afgelopen maanden doorgelezen (serieus, ben me rot geschrokken). Ik ben zo blij dat Marjolein dit zo nauwkeurig heeft bijgehouden, ik heb immers grote delen niet meegemaakt en kan zo toch teruglezen wat er allemaal gebeurd is. 
Daarnaast heb ik ook alle kaarten weer gelezen die we de afgelopen jaren hebben gekregen. Drie schoenendozen vol met hele hartelijke lieve kaartjes en wensen! Dankbaar zijn we voor al deze lieve woorden en aandacht. Het heeft ons heel veel steun gegeven om ondanks de tegenslagen door te gaan. 
Vaker heb ik zo aan het einde van een blog bedankjes uitgedeeld. Dat wil ik nogmaals doen.

Droevig nieuws

Via de vereniging van mensen met mijn soort bloedkanker (MPN-stichting) ben ik in contact gekomen met Edward. Hij heeft een paar jaar geleden een stamceltransplantatie gehad en kreeg last van het hierboven geschreven Graft versus Host disease aan zijn longen. Bij hem werd het chronisch met als gevolg dat hij nog maar 15% longcapaciteit had. Hij leerde programmeren en was druk bezig voor de MPN-stichting. Ik heb met hem overleg gehad over mogelijkheden. Tot mijn grote schrik en verdriet ontving ik vorige week maandag een rouwkaart van zijn overlijden. Edward het ga je goed. Met jouw positieve instelling ben je een voorbeeld voor velen! 
Sterkte voor alle familie en vrienden.